Dit wrak ligt op zo’n 17 meter en is in 1957 in een storm voor Terschelling vergaan, met aan boord veel vaten brandewijn. Naar aanleiding van het stranden van dit schip schijnt heel Terschelling een jaar lang dronken geweest te zijn.

Snel te pak want de kentering is al haast voorbij en afdalen maar. Amper onder is het wrak al duidelijk te zien want het zicht is zo onvoorstelbaar goed dat je een meter of 20 ver kunt kijken. Het wrak is vergeven van de steenbolken en af en toe een kabeljouw van een 35 cm. Het wrak is in verregaande staat van ontbinding maar de contouren zijn nog erg goed te zien met in het midden de stoomketels van een metertje of 8 hoog.

De vaste bemanning van de Redbad horen we al weer driftig hakken en zagen en ik vind ook een mooie koperen flens met nog een halve meter buis er aan vast. Die doet het vast goed op de schoorsteenmantel. Na een minuut of veertig begint de stroom al weer aardig in te komen dus naar boven en iedereen zijn buit bekijken. Op een paar stukken koper na is er niet veel van waarde bij. Omdat we erg vroeg zijn wordt er besloten dat we nog een keer naar de “Vitorio Z” varen omdat er een aantal mensen toch nog een mooi stukje koper heeft zien zitten.

Na de duik lekker een bakje soep en wat eten en een enkeling gaat weer naar bed omdat de korte nacht toch wel erg kort was.

Tukje in de zon

Tukje in de zon.

 

Met 24 graden boven 0 is het wel erg lekker om naar het volgende wrak te varen en je krijgt ook nog een beetje kleur. Weer bij de “Vitorio Z” aangekomen waren we wat te vroeg dus lekker nog even van het weer genieten en dan fijn het natte, zoute, naar vis stinkende pak maar weer aan, de 15 liter op de nek en afdalen maar.

Ook hier weer veel vis en erg goed zicht. Eerst langs de boeg met het ongeveer 1,5 m grote anker en dan helemaal naar achteren het hele 150 m lange schip gezien. Dan weer terug naar het midden waar tussen de stoomketels wel heel veel luchtbellen omhoog komen. Een peloton Navy Seals? Nee hoor, Niels en John die als een stel dolle negers in een koperen buis zitten te zagen. Ze kunnen er wel voor betaald worden, zo hard zijn ze aan het werk.

Lekker rustig weer naar voren gezwommen en met een veiligheidsstop op 4 meter weer naar boven. Na nog een beetje koper aan dek gehesen te hebben wordt er omgekleed en de tocht naar huis aanvaard. Met de stroom tegen is dat een uurtje of 6 varen, maar met veel zon, 24 graden en een mooi uitzicht niet echt een straf. 20.00 uur aankomst in Harlingen de spullen in de auto gegooid en met een vele nieuwe ervaringen rijker naar huis gereden.

Pages: 1 2 3 4 5

 

0 Comments

You can be the first one to leave a comment.

Leave a Comment